bezdźwięczny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bezdźwięczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) nie wydający dźwięku (głosu)
(1.2) nie dający się usłyszeć
(1.3) jęz. o spółgłoskach: taka przy wymawianiu, której nie drżą więzadła głosowe
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) niemy. bezgłośny, atoniczny
(1.2) niesłyszalny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dźwięczność ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. bez- + dźwięczny
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: