bankowiec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bankowiec (język polski)[edytuj]

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pracownik banku
odmiana:
przykłady:
(1.1) Jeśli chcesz być dobrym bankowcem, musisz być zorientowanym w nowych produktach bankowych.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bankierka ż, bank m, bankier m, bankierowa ż, bankierówna ż, bankierczyk m, bankierstwo n
przym. bankowy, bankierski
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. bank + -owiec
uwagi:
Wyraz powstał w XIX w.[1]
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiera Zołotowa, Rzeczowniki osobowe z sufiksem -ec (-owiec) we współczesnym języku polskim, „Poradnik Językowy” nr 9/1957, s. 397.