badaczka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

badaczka (język polski)[edytuj]

badaczka (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kobieta naukowiec, zgłębiająca jakiś temat, problem
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Uznając konflikt różnych porządków wartości za motyw stricte Iwaszkiewiczowski, wybitna badaczka szczegółowo opisuje jeden tylko z licznych przypadków tego typu konfliktów, a mianowicie zderzenie estetyzmu z tyrteizmem.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) eksploratorka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. badanie n, zbadanie n
forma męska badacz m
czas. badać ndk., zbadać dk.
przym. badawczy
przysł. badawczo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. badacz + -ka
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: badacz
źródła:
  1. Hanna Trubicka Międzywojenna proza Jarosława Iwaszkiewicza wobec problemu dewaluacji religii w Polsce początku XX wieku w: „Przegląd Religioznawczy”, 4(246)/2012, s. 175