błagalny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

błagalny (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) wyrażający pokorną prośbę
(1.2) daw. miłosierny, skłonny do przebaczenia lub ofiarowania czegoś[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Pokorny ludek wznosi swe błagalne pienia.
(1.2) Nasz dziedzic błagalny, przebaczy jak nic.
składnia:
kolokacje:
(1.1) psalm błagalny • błagalna modlitwa
synonimy:
(1.1) błagający, proszalny, przebłagalny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. błaganie n, błagalnik m
czas. błagać ndk.
przysł. błagalnie, błagająco
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. błagać + -alny
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło błagalny w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.