błagać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

błagać (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbwaɡaʨ̑], AS[bu̯agać] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) żarliwie, usilnie prosić
odmiana:
(1.1) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Sandra, udając ciężko przestraszoną, od razu zaczęła przepraszać Stasia błagając, aby wszystko jej wybaczył[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) błagać o pomoc • błagać o przebaczenie
synonimy:
(1.1) upraszać, nalegać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. błaganie n, przebłaganie n, przebłagiwanie n, wybłaganie n, wybłagiwanie n, ubłaganie n, ubłagiwanie n
przym. błagający, błagany
czas. przebłagać, przebłagiwać, ubłagać, ubłagiwać, wybłagać, wybłagiwać
związki frazeologiczne:
błagać na wszystkie świętości
etymologia:
czes.[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiesław Koluch, Z pamiętnika polskiego najemnika, 2000, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.