wieść

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

wieść (język polski)[edytuj]

ścieżka wiedzie (2.1) doliną
wymowa:
IPA[vʲjɛ̇ɕʨ̑], AS[vʹi ̯ėść], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw. lub podn. nowina, wiadomość

czasownik przechodni niedokonany

(2.1) prowadzić
odmiana:
(2.1)
przykłady:
(1.1) Z zachodniego frontu dochodziły niepokojące wieści o kolejnych porażkach.
(2.1) Chłopak wiódł kozę na postronku.
(2.1) Droga wiodła przez niewielki zagajnik do wioski w dolinie.
(2.1) Na koniec osiadł na wsi i wiódł spokojne życie, zajmując się garncarstwem.
składnia:
kolokacje:
(1.1) radosna wieść • dobre / złe wieści • wieści docierają / dochodzą / nadchodzą
(2.1) wieść spokojny / dostatni / nędzny / niebezpieczny żywot
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(2.1) czas. wodzić ndk., dowieść dk., odwieść dk., przywieść dk., uwieść dk., wywieść dk., zwieść dk., zawieść dk.
związki frazeologiczne:
hiobowa wieść
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: