wieść

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

wieść (język polski)[edytuj]

ścieżka wiedzie (2.1) doliną
wymowa:
IPA[vʲjɛ̇ɕʨ̑], AS[vʹi ̯ėść], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw.  lub podn.  nowina, wiadomość

czasownik przechodni niedokonany

(2.1) prowadzić
odmiana:
(2.1)
przykłady:
(1.1) Z zachodniego frontu dochodziły niepokojące wieści o kolejnych porażkach.
(2.1) Chłopak wiódł kozę na postronku.
(2.1) Droga wiodła przez niewielki zagajnik do wioski w dolinie.
(2.1) Na koniec osiadł na wsi i wiódł spokojne życie, zajmując się garncarstwem.
składnia:
kolokacje:
(1.1) radosna wieść • dobre/złe wieści • wieści docierają/dochodzą/nadchodzą
(2.1) wieść spokojny/dostatni/nędzny/niebezpieczny żywot
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(2.1) czas.  wodzić ndk. , dowieść dk. , odwieść dk. , przywieść dk. , uwieść dk. , wywieść dk. , zwieść dk. , zawieść dk. 
związki frazeologiczne:
hiobowa wieść
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: