dziedzic

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Dziedzic

dziedzic (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʥ̑ɛ̇ʥ̑iʦ̑], AS[ʒ́ėʒ́ic], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która coś po kimś przejmuje
(1.2) przest. ziemianin
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Lucjan został dziedzicem dóbr po swojej matce.
(1.2) Kolasa dziedzica zajechała przed ganek.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) następca, sukcesor, spadkobierca
antonimy:
(1.1) spadkodawca, testator
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziedziczność ż, dziedzictwo n, dziedziczenie n, odziedziczenie n, wydziedziczenie n
forma żeńska dziedziczka ż
przym. dziedziczny
czas. dziedziczyć ndk., wydziedziczyć dk.
przysł. dziedzicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. dziedziczyć; źródłosłów dla białor. дзедзіц, białor. дзедзіч
uwagi:
(1.1) por. spadkobierca • sukcesor • następca
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: ziemianin
źródła: