akolita

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

akolita (język polski)[edytuj]

akolita (1.1)
ustanowienie akolity (1.1)
wymowa:
IPA[ˌakɔˈlʲita], AS[akolʹita], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) kośc. osoba, której udzielono posługi akolitatu; zob. też akolita w Wikipedii
(1.2) książk. czyjś stronnik, poplecznik, towarzysz
odmiana:
(1.1-2)
(1.1) Babcię Józię odwiedził ksiądz z Panem Jezusem, któremu towarzyszył akolita.
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) posługujący
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. akolitat m, akolitka ż
przym. akolicki
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) łac. acolythus, łac. acoluthus[1] < gr. ἀκόλουθοςtowarzyszący, idący za kimś
uwagi:
(1.1-2) rzeczownik ma rodzaj męskoosobowy, a odmianę żeńską
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło akolita w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.

akolita (esperanto)[edytuj]

morfologia:
akolita
wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) akolicki, akolity, akolitów
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. akolito
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: