abrewiatura

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

abrewiatura (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌabrɛvʲjaˈtura], AS[abrevʹi ̯atura], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. system skrótów najczęściej używanych wyrażeń, stosowany w starożytności i średniowieczu; zob. też abrewiatura w Wikipedii
(1.2) muz. skrót zapisu muzycznego
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Liczne abrewiatury w tym średniowiecznym manuskrypcie utrudniają odczytanie tekstu.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. abrewiacja f
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Abbreviatur z p.łac. abbrevio (skracam)[1]; źródłosłów dla ros. аббревиатура[2]
uwagi:
inna pisownia abbreviatura
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 23, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  2. Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 1, Kraków, Universitas, 2006, ISBN 83-242-0736-8.