Przejdź do zawartości

starożytność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

starożytność (język polski)

[edytuj]
wymowa:
, IPA: [ˌstarɔˈʒɨtnɔɕt͡ɕ], AS: [starožytność], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. okres dziejów najstarszych cywilizacji od około 4000 roku p.n.e. do schyłku V wieku n.e.[1]; zob. też starożytność w Wikipedii
(1.2) przen. pot. dawne, zamierzchłe czasy
(1.3) posp. obiekt (artefakt) należący do kultury starożytnej lub zabytek z dawnych czasów[1]
(1.4) przen. społeczeństwa, ludzie żyjący w epoce starożytnej[1]
(1.5) przest. dawność istnienia czegoś[2]
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
(1.1) Początek epoki starożytności historycy wyznaczają na 4000 a nawet 5000 lat p.n.e.
(1.2) O jakim ty zdarzeniu mówisz? Dla mnie to już starożytność.
(1.3) Ów antykwariusz miał u siebie stare bibeloty, szkło i porcelanę, ale handlował też starożytnościami.
(1.4) Na te choroby i plagi starożytność nie znała jeszcze leków ani rady.
(1.5) Znajomy numizmatyk w pełni poświadczył starożytność tej monety.
składnia:
kolokacje:
(1.1) starożytność klasyczna / bajeczna / mityczna
(1.2) starożytność odległa / zamierzchła
(1.3) cenne / odnalezione / odkryte / unikalne starożytności • galeria / wystawa starożytności
(1.5) starożytność grodu / rodu / rękopisu / świątyni / wykopalisk
synonimy:
(1.1) antyk
(1.3) książk. antyk, pot. staroć
(1.4) starożytni
(1.5) starodawność
antonimy:
(1.1) nowożytność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. starożytnictwo n, starożytnik mos, starożytni mos
przym. starożytny, starożyty, starożytniczy
przysł. starożytnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. starożytny + -ość
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 3 Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, t. 2, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1, s. 350.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „starożytność” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.