starożytność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

starożytność (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌstarɔˈʒɨtnɔɕʨ̑], AS[starožytność], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. okres w dziejach ludzkości, który trwał od wynalezienia pisma do upadku imperium zachodniorzymskiego w 476 roku
(1.2) dawne, zamierzchłe czasy
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W starożytności żyło wielu słynnych uczonych.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) antyk
antonimy:
(1.1) nowożytność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. starożytnictwo n, starożytnik m, starożytni mos
przym. starożytny
przysł. starożytnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: