starożytność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

starożytność (język polski)[edytuj]

wymowa:
?/i, IPA[ˌstarɔˈʒɨtnɔɕʨ̑], AS[starožytność], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. okres w dziejach ludzkości, który trwał od wynalezienia pisma do upadku imperium zachodniorzymskiego w 476 roku; zob. też starożytność w Wikipedii
(1.2) dawne, zamierzchłe czasy
(1.3) artefakty z epoki starożytnej
(1.4) dawność czegoś[1]
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) W starożytności żyło wielu słynnych uczonych.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) antyk
antonimy:
(1.1) nowożytność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. starożytnictwo n, starożytnik mos, starożytni mos
przym. starożytny
przysł. starożytnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. starożytny + -ość
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło starożytność w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.