abderyta

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

abderyta (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌabdɛˈrɨta], AS[abderyta], zjawiska fonetyczne: akc. pob., wymowa ?/i
podział przy przenoszeniu wyrazu: ab•de•ry•ta[1]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. mieszkaniec miasta Abdera w Tracji uchodzący w opinii starożytnych Greków za uosobienie głupoty, filisterstwa i kołtuństwa
(1.2) książk. przen. głupiec, prostak, nieuk
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) głupiec, prostak, nieuk
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Abdera ż
forma żeńska abderytka ż
przym. abderycki
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. Ἀβδηρίτης (abdērítēs) → mieszkaniec Abdery[2], od nazwy miasta gr. Άβδηρα (Ábdēra) w starożytnej Tracji, którego mieszkańcy uchodzili za uosobienie głupoty i prowincjonalizmu[3]
uwagi:
(1.1) por. beocki
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło abderyta w: Wielki słownik ortograficzno-fleksyjny, red. Jerzy Podracki, s. 1, Warszawa, Horyzont, 2001, ISBN 83-7311-161-1.
  2. Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, cz. 1, s. 9, Warszawa, Rzeczpospolita, 2007, ISBN 978-83-60688-78-6.
  3. Mirosław Bańko, Lidia Drabik, Lidia Wiśniakowska, Słownik spolszczeń i zapożyczeń, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, ISBN 978-83-01-15121-8.