prowokować

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

prowokować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌprɔvɔˈkɔvaʨ̑], AS[provokovać], zjawiska fonetyczne: akc. pob. 
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk.  sprowokować)

(1.1) wywoływać
(1.2) podburzać do czegoś
odmiana:
(1) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Zostałem sprowokowany do tego.
(1.2) Prowokował mnie cały czas głupimi minami, nie wytrzymałem i mu przyłożyłem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) nakłaniać, perswadować, zachęcać
(1.2) drażnić, irytować
antonimy:
(1.1) zniechęcać
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  prowokowanie n , prowokacja, prowokator, prowokatorka
przym.  prowokacyjny, prowokatorski
przysł.  prowokacyjnie
czas.  sprowokować
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc.  provoquer
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

prowokować (język górnołużycki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) prowokować
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: