zaufanie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

zaufanie (język polski)[edytuj]

zaufanie (1.1)
wymowa:
IPA[ˌzawuˈfãɲɛ], AS[zaufãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.-ni…epenteza ł akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przeświadczenie, że można komuś ufać[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Bezgranicznym zaufaniem darzę tylko moją rodzinę.
składnia:
(1.1) zaufanie do kogoś (D.)[2]
kolokacje:
(1.1) bezgraniczne / pełne zaufanie • mąż zaufaniatelefon zaufaniamieć zaufanie do kogoś / czegośwzbudzać zaufanie • darzyć / obdarzyć zaufaniem • utrata zaufania
synonimy:
(1.1) wiara, ufność
antonimy:
(1.1) nieufność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ufność f, zaufaniec m
czas. zaufać dk., ufać ndk.
przym. ufny
przysł. ufnie
ims. zaufany
związki frazeologiczne:
powiedzieć w zaufaniu
etymologia:
rzecz. odczas. od: zaufać (nazwa czynności lub procesu)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło zaufanie w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.