zaufanie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

zaufanie (język polski)[edytuj]

zaufanie (1.1)
wymowa:
IPA[ˌzawuˈfãɲɛ], AS[zaufãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. -ni… epenteza ł  akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przeświadczenie, że można komuś ufać[1]
(1.2) rzecz. odczas.  od: zaufać (nazwa czynności)
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Bezgranicznym zaufaniem darzę tylko moją rodzinę.
składnia:
(1.1) zaufanie do kogoś (D. )[2]
kolokacje:
(1.1) bezgraniczne/pełne zaufanie • mąż zaufaniatelefon zaufaniamieć zaufanie do kogoś/czegośwzbudzać zaufanie • darzyć/obdarzyć zaufaniem
synonimy:
(1.1) wiara, ufność
antonimy:
(1.1) nieufność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  ufać, zaufać
ims.  zaufany
przym.  ufny
przysł.  ufnie
rzecz.  ufność f 
związki frazeologiczne:
powiedzieć coś w zaufaniu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło zaufanie w: Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.