wkurwić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
(Przekierowano z wkurwić się)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wkurwić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈfkurvʲiʨ̑], AS[fkurvʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. wkurwiać)

(1.1) aspekt dokonany od: wkurwiać

czasownik zwrotny dokonany wkurwić się (ndk. wkurwiać się)

(2.1) aspekt dokonany od: wkurwiać się
odmiana:
(1.1, 2.1) zob. wkurwiać
przykłady:
(1.1) Wkurwił mnie, byłam zła, zresztą ciągle udaję, że mi nie przeszło, chociaż już dawno mu wybaczyłam[1].
(2.1) Przyznaję, wkurwiłem się. W ogóle od czasu tej cholernej roboty w starej kopalni chodziłem podminowany jak posągi Buddy przez talibów. Byle gówno potrafiło wytrącić mnie z równowagi (…)[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kurwa ż, kurwisko n, kurewka ż, kurwowanie n, pokurwowanie n, wkurwienie n
wykrz. kurwa
czas. wkurwiać, kurwować
przym. wkurwiony, skurwiały
przysł. kurewsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: wkurwiać
(2.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: wkurwiać się
źródła:
  1. Rafał Cuprjak, Po drugiej stronie, s. 234
  2. Michał Gołkowski, Komornik, 2016