wkurwienie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wkurwienie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[fkurˈvʲjɛ̇̃ɲɛ], AS[fkurvʹi ̯ė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.podw. art.nazal.-ni…i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wulg. stan intensywnego zdenerwowania, rozdrażnienia, gniewu
(1.2) wulg. podrażnienie, poirytowanie, podenerwowanie kogoś
(1.3) wulg. rzecz. odczas. od: wkurwić
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wnerwienie, wkurzenie
antonimy:
(1.1) uspokojenie, łagodność
(1.3) niewkurwienie
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wkurwianie n, kurwowanie n, pokurwowanie n, kurwa ż, kurewka ż, kurwisko n, kurwiszcze n, kurewstwo n
czas. wkurwiać ndk., wkurwić dk., kurwować ndk.
przym. kurewski, skurwiały
przysł. kurewsko
ims. wkurwiony
wykrz. kurwa
związki frazeologiczne:
etymologia:
rzecz. odczas. od: wkurwić
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: