sokolnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Sokolnik

sokolnik (język polski)[edytuj]

sokolnik (1.1)
wymowa:
IPA[sɔˈkɔlʲɲik], AS[sokolʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba zajmująca się hodowlą i układaniem ptaków drapieżnych do polowania oraz polowaniem z nimi[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Sokolnicy polowali dawniej głównie na ptactwo i zające.
składnia:
kolokacje:
(1.1) być / stać się sokolnikiem • uczyć się na sokolnika • pełnić funkcję sokolnika
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sokół m, sokolik m, sokolnictwo n, sokolniczy m
forma żeńska sokolniczka ż
przym. sokolniczy, sokoli
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. sokół + -nik
uwagi:
por. sokolniczy
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło sokolnik w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.