rupieć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

rupieć (język polski)[edytuj]

rupieć (1.1)
wymowa:
IPA[ˈrupʲjɛ̇ʨ̑], AS[rupʹi ̯ėć], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub męskozwierzęcy

(1.1) stary, zepsuty przedmiot
(1.2) przedmiot niepotrzebny
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) To nie radio, to rupieć.
(1.2) Wyrzuć wszystkie rupiecie!
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) grat, rzęch, trup
(1.2) śmieć
antonimy:
(1.2) niezbędnik
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rupiecie nmos, rupieciarnia ż, rupieciarstwo n
związki frazeologiczne:
śmieci i rupieci
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: