orant

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

orant (język polski)[edytuj]

orant (1.1)
wymowa:
IPA[ˈɔrãnt], AS[orãnt], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) szt. rel. kanoniczne przedstawienie modlącej się postaci męskiej ze wzniesionymi, rozłożonymi rękami; zob. też orant w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Na fresku widniał orant z wzniesionymi do góry rękami.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. oracja ż
forma żeńska orantka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. oro
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: