muzykant
muzykant (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik muzykant muzykanci dopełniacz muzykanta muzykantów celownik muzykantowi muzykantom biernik muzykanta muzykantów narzędnik muzykantem muzykantami miejscownik muzykancie muzykantach wołacz muzykancie muzykanci depr. M. i W. lm: (te) muzykanty[1]
- przykłady:
- (1.1) … dawniej, gdy żydowskim muzykantom zdarzało się grywać w naszej wsi, wstawałem o jutrzni i przyglądałem się pilnie ich dochodzeniu do naszych opłotków[2].
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) grajek
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) muzyk
- hiponimy:
- (1.1) basetlista, basista, cymbalista, dudziarz, gęślarz, harmonista, kataryniarz, klezmer, kobziarz, lirnik, rybałt, taper[3]
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. muzyczka ż, muzyk mos, muzyka ż, muzykowanie n, muzyczność ż, umuzykalnienie n, umuzykalnianie n, muza ż
- forma żeńska muzykantka ż
- czas. muzykować ndk., pomuzykować dk., umuzykalniać ndk., umuzykalniać się ndk., umuzykalnić dk., umuzykalnić się dk.
- przym. muzyczny, muzykalny, muzykancki
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- bułgarski: (1.1) музикант m
- duński: (1.1) musikant w, spillemand w
- hiszpański: (1.1) musicante m
- nowogrecki: (1.1) μουζικάντης m
- ukraiński: (1.1) музикант m
- wilamowski: (1.1) kapelant m, müzikaont m
- włoski: (1.1) musicante m, musichiere m, suonatore m
- źródła:
- ↑
Hasło „muzykant” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020. - ↑ Tadeusz Nowak, A jak królem, a jak katem będziesz, 1968, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
