lubczyk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

lubczyk (język polski)[edytuj]

lubczyk (1.1)
wymowa:
IPA[ˈlupʧ̑ɨk], AS[lupčyk], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot. roślina z rodziny selerowatych o żółtych kwiatach, używana jako przyprawa kuchenna, według wierzeń ludowych uważana za środek wywołujący miłość, afrodyzjak; zob. też lubczyk w Wikipedii
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) (…) gdybym lubczyk miała, tobym mu go dała w miodzie (…)[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) lubieszczek
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) przyprawa
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
st.pol. lubszczyk < st.pol. lubszczek < łac. levisticus, wyraz ten nie ma związku z czasownikiem lubić[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. J. I. Kraszewski: Stara baśń
  2. Stanisław Dobrzycki, Zdobycze językoznawstwa polskiego (ciąg dalszy), „Poradnik Językowy” nr 6–7/1904, s. 107.