letnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

letnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈlɛtʲɲik], AS[letʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która spędza letnie wakacje w jakiejś miejscowości

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) st.pol. kontusz z rękawami[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wczoraj przyjechali do nas pierwsi letnicy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. lato n, letnisko n
forma żeńska letniczka ż
przysł. latem, letnio
przym. letniskowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. lato + -nik
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 320.