letnik
letnik (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) stpol. ubiór letni[2], zwłaszcza kobiecy; suknia (spódnica) letnia[3]
- (2.2) daw. altana[2]
- (2.3) stpol. kontusz z rękawami[4]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik letnik letnicy dopełniacz letnika letników celownik letnikowi letnikom biernik letnika letników narzędnik letnikiem letnikami miejscownik letniku letnikach wołacz letniku letnicy
- przykłady:
- (1.1) Jak co roku, do tej miejscowości nad jeziorem napłynęła fala letników.
- (2.1) Na ten gorętszy czas pani starościna zwykle wdziewała letnik zielony kitajkowy, bez rękawów, białym płótnem podszyty.
- (2.2) Przyszli go wieczorem odwiedzić Zagłoba z Wołodyjowskim i zasiedli w przestronnym letniku, który Tatarowie dla swego „bagadyra” wznieśli[5].
- składnia:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) urlopowicz, wczasowicz
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) holidaymaker; (2.2) gazebo
- baskijski: (1.1) udatiar
- bułgarski: (1.1) летовник m
- czeski: (1.1) letní host m
- duński: (1.1) sommergæst w
- fiński: (1.1) lomailija
- francuski: (1.1) estivant m; (2.2) tonnelle ż
- hiszpański: (1.1) veraneante m
- niemiecki: (1.1) Sommergast m; (2.2) Sommerlaube ż
- nowogrecki: (1.1) παραθεριστής m
- turecki: (2.2) alacık
- włoski: (1.1) villeggiante m; (2.2) gazebo m
- źródła:
- ↑ Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, t. 1, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1, s. 459.
- 1 2
Hasło „letnik” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Hasło „letnik” w: Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, 1900–1903.
- ↑ Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 320.
- ↑ Rozdział XIII w: Henryk Sienkiewicz, Potop, t. V, Gebethner i Wolff, Warszawa 1888, s. 214.
