konfrontacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

konfrontacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) porównanie ze sobą, zestawiając cechy wspólne i rozbieżne
(1.2) konflikt między wrogimi stronami
(1.3) praw. jednoczesne stawienie się świadków lub świadków i oskarżonego w celu oceny sprzeczności w zeznaniach
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) porównanie
(1.2) konflikt, spór, walka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. konfrontować ndk., skonfrontować dk.
przym. konfrontacyjny, konfrontatywny
przysł. konfrontacyjnie
rzecz. konfrontacyjność ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. confrontatio
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: