jednoczesny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

jednoczesny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌjɛdnɔˈʧ̑ɛsnɨ], AS[i ̯ednočesny], zjawiska fonetyczne: akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) odbywający się, zachodzący w tym samym czasie, w tej samej chwili
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Trzej obecni w mieście członkowie przyszłego Rządu Narodowego stracili głowę i postanowili odwołać wybuch powstania; w parę godzin później cofnęli i ten rozkaz odwoławczy. W ten sposób załamał się plan jednoczesnego, ogólnopolskiego wybuchu[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) jednoczesny wymarsz/występ • jednoczesne działanie/użytkowanie
synonimy:
(1.1) równoczesny
antonimy:
(1.1) oddzielny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jednoczesność ż
przysł. jednocześnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Stefan Kieniewicz, Historia Polski 1795-1918, 1968, Narodowy Korpus Języka Polskiego.