dysonans

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dysonans (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[dɨˈsɔ̃nãw̃s], AS[dysõnãũ̯s], zjawiska fonetyczne: nazal.samogł.+n/m+szczelin. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przen. brak zgodności, rozbieżność
(1.2) muz. dźwięki zagrane razem lub po sobie, lecz nie dające wrażenia harmonijnego współbrzmienia
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Te samochody dzieli spory dysonans.
(1.2) Sekunda i septyma dysonansami znajdującymi się w obrębie oktawy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) rozbieżność, dysharmonia, sprzeczność, niezgodność, różnica
antonimy:
(1.1) zgodność, harmonia
(1.2) konsonans
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dysonansik mrz
związki frazeologiczne:
dysonans poznawczy
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: