konsonans

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: kònsonans

konsonans (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔ̃w̃ˈsɔ̃nãw̃s], AS[kõũ̯sõnãũ̯s], zjawiska fonetyczne: nazal.samogł.+n/m+szczelin. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) liter. rym niedokładny, polegający tylko na współbrzmieniu spółgłosek po ostatniej akcentowanej samogłosce (np. grabarzgrabież, pacierzchociaż)
(1.2) muz. harmonijne współbrzmienie dźwięków różnej wysokości; zob. też konsonans w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.2) W obrębie jednej oktawy pryma, kwarta, kwinta i oktawa konsonansami doskonałymi, zaś tercja i seksta nazywane konsonansami niedoskonałymi.
składnia:
kolokacje:
(1.2) konsonans doskonałykonsonans niedoskonały
synonimy:
antonimy:
(1.1) asonans
(1.2) dysonans
hiperonimy:
(1.1) rym
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) łac. consono + consonansrazem brzmiący
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
(1.1-2) Hasło „konsonans” w: Słownik wyrazów obcych, praca zbiorowa, PWN, Warszawa 1980, ISBN 83-01-00521-1, s. 382.