deklamatorka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

deklamatorka (język polski)[edytuj]

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kobieta recytująca utwór literacki
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Trzy deklamatorki wybrały utwory Norwida.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) recytatorka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. deklamować ndk., wydeklamować dk., zadeklamować dk.
przym. deklamacyjny, deklamatorski, deklamatoryczny
przysł. deklamatorsko
rzecz. deklamacja ż, deklamacyjność ż, deklamatorstwo n, deklamatoryka ż, deklamowanie n
forma męska deklamator m
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. deklamator + -ka
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: deklamator
źródła: