biesiadnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

biesiadnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. uczestnik biesiady[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Z otworów w suficie zaczęły spadać na biesiadników płatki różane.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) przest. przen. mięsopustnik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) współbiesiadnik
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. biesiada ż, biesiadowanie n, współbiesiadnik m
czas. biesiadować ndk.
przym. biesiadny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. biesiada + -nik
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło biesiadnik w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.