błyskawica

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

błyskawica (język polski)[edytuj]

błyskawica (1.1)
wymowa:
IPA[ˌbwɨskaˈvʲiʦ̑a], AS[bu̯yskavʹica], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zjawisko świetlne w postaci silnego błysku, towarzyszące piorunowi
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Po błyskawicy zawsze następuje grzmot.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) błysk
hiponimy:
holonimy:
(1.1) piorun
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. błysk m, błyskotka ż, błyskanie n, błyszczenie n
czas. błyskać ndk., błyszczeć ndk., pobłyskiwać ndk.
przym. błyskawiczny, błyskowy, błyskawicowy
przysł. błyskawicznie
związki frazeologiczne:
z szybkością błyskawicylotem błyskawicy
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: