Francuz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: francuzFrancúz

Francuz (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈfrãnʦ̑us], AS[frãncus], zjawiska fonetyczne: wygł.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek narodowości francuskiej, obywatel Francji, mieszkaniec Francji

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(2.1) nazwisko męskie

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(3.1) nazwisko żeńskie
odmiana:
(1.1)
(2.1)
(3.1) nieodm.,
przykłady:
(1.1) Jean jest Francuzem.
(1.1) Co te Francuzy znowu powymyślali?
(2.1) Pan Francuz zgłosił usterkę w częstochowskim oddziale koncernu.
składnia:
kolokacje:
(2-3) nazywać się Francuz • nosić nazwisko Francuz • mieć na nazwisko Francuz • zmieniać / zmienić nazwisko na Francuz • przybrać nazwisko Francuz
synonimy:
(1.1) pot. pejor. lub lekcew. żabojad
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) Europejczyk
hiponimy:
(1.1) Bretończyk, Burgundczyk, Gaskończyk, Lotaryńczyk, Prowansalczyk, Sabaudczyk
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Francja ż, francuski m, franca ż
zdrobn. Francuzik m
forma żeńska Francuzka ż
przym. francuski
czas. francuzieć
związki frazeologiczne:
co Francuz wymyśli, to Polak polubico Anglik zmyśli, Francuz skréśli, a Niemiec doma nakrupi, wszystko to głupi Polak kupico Francuz wymyśli, Niemiec zrobi, Polak kupiFrancuz zmyśli, Niemiec zrobi, Polak głupi wszystko kupiFrancuz wymyśli, Niemiec skréśli, a Polak głupi wszystko kupico Francuz wymyśli, Niemiec przemachluje, Polak głupi wszystko kupiFrancuz stworzył, Niemiec złożył, Polak głupi wszystko kupi
etymologia:
niem. Franzose
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: