zdobycz

zdobycz (język polski)

wędkarz i jego zdobycz (1.1)

łasica i jej zdobycz (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈzdɔbɨt͡ʃ], AS: [zdobyč]

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ofiara upolowana przez drapieżnika, myśliwego lub wędkarza

(1.2) rzecz, która została zdobyta

(1.3) osiągnięcia w jakiejś dziedzinie

odmiana:

(1.1-3)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	zdobycz	zdobycze
dopełniacz	zdobyczy	zdobyczy
celownik	zdobyczy	zdobyczom
biernik	zdobycz	zdobycze
narzędnik	zdobyczą	zdobyczami
miejscownik	zdobyczy	zdobyczach
wołacz	zdobyczy	zdobycze

przykłady:

(1.2) Zanim Kartagińczycy sięgnęli po zdobycze zamorskie, opanowali zaplecze rolnicze w Afryce.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. zdobywca m, zdobywczyni ż, zdobywanie n, zdobycie n

czas. zdobyć dk., zdobywać ndk.

przym. zdobywczy, zdobyczny

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) prey; (1.2) trophy, spoils, booty; (1.3) achievement
• fiński: (1.2) saalis
• hiszpański: (1.1) presa ż; (1.2) trofeo m, botín m; (1.3) logro m, conquista ż
• kaszubski: (1.1) bita ż
• niemiecki: (1.1) Beute ż, Trophäe ż; (1.2) Beute ż; (1.3) Errungenschaft ż
• nowogrecki: (1.2) λεία ż
• rosyjski: (1.1) добыча ż; (1.3) достижение n
• starogrecki: (1.2) λεία ż

źródła: