unikalny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

unikalny (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) unikatowy, wyjątkowy, rzadko spotykany
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) rzadki, jedyny w swoim rodzaju, niezwykły, nadzwyczajny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. unikalność ż, unikat m, unikatowość ż
przym. unikatowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Jest to wyraz krytykowany przez wielu językoznawców jako łamiący zasady gramatyczne; jego budowa słowotwórcza wskazuje na znaczenie 'taki, który daje się unikać' (pol. unikać + -alny). Niektórzy lingwiści naciskają na używanie przymiotnika unikatowy zamiast unikalny (takie stanowisko prezentował m.in. Witold Doroszewski), jednak jest to formacja bardzo zakorzeniona w języku polskim i trudno ją z niego wyrugować[1].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Alicja Nagórko, Zarys gramatyki polskiej, PWN, Warszawa 2007, s. 177.