tyrs

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Tyrs

tyrs (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[tɨrs], AS[tyrs]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) mit. gr. mit. rzym. laska opleciona winoroślą i bluszczem oraz zakończona szyszką sosny pinii; atrybut Dionizosa (Bachusa), menad (bachantek) i satyrów; symbol płodności[1]; zob. też tyrs (mitologia) w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Atrybutami Dionizosa były: tyrs, kielich (kantaros), wino, wieniec z bluszczu lub winorośli, kiść winogron, delfin, lampart, leopard, lew, osioł, pantera i róg.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) laska Dionizosa, laska Bachusa
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Tyrs mos
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) gr. θύρσος (thyrsos)[2][3]
uwagi:
(1.1) por. kaduceusz • laska Asklepiosa
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Mitologia
zob. też tyrs w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło Laska (Kij) w: Władysław Kopaliński, Słownik symboli, Warszawa, Wiedza Powszechna, 1990, ISBN 83-214-0746-3.
  2. Hasło tyrs w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.
  3. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło tyrs w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.