stanza
stanza (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- (spolszczona) ‹stanca›
- podział przy przenoszeniu wyrazu: stan•za
- IPA: [ˈstãnt͡sa], AS: [stãnca], zjawiska fonetyczne: nazal.
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) liter. strofa ośmiowierszowa
- (1.2) liter. utwór poetycki składający się ze strof ośmiowierszowych
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik stanza stanze dopełniacz stanzy stanz celownik stanzy stanzom biernik stanzę stanze narzędnik stanzą stanzami miejscownik stanzy stanzach wołacz stanzo stanze
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- (1.1) inna pisownia stanca
- tłumaczenia:
- źródła:
stanza (język angielski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) strofa
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- źródła:
- ↑
stanza [w:] Ernest Klein, A comprehensive etymological dictionary of the English language, t. 2, Amsterdam, Nowy Jork: Elsevier Publishing Co., 1966, s. 1504, OCLC 1414834114 (ang.).
stanza (język włoski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) pokój
- (1.2) zamieszkanie, stancja
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) stanza da bagno
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- zobacz też: Indeks:Włoski - Budynki i pomieszczenia
- źródła:
- ↑
Hasło „stancja” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN. - ↑ Alfred Zaręba, Zapożyczenia włoskie we współczesnej polszczyźnie, Kazimierz Nitsch (red.), „Język Polski” (1), Kraków: Polska Akademia Umiejętności, styczeń 1947, s. 17, ISSN 0021-6941, OCLC 749162769 (pol.).
- ↑ stanza [w:] Ernest Klein, A comprehensive etymological dictionary of the English language, t. 2, Amsterdam, Nowy Jork: Elsevier Publishing Co., 1966, s. 1504, OCLC 1414834114 (ang.).
