Przejdź do zawartości

rewerencja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

rewerencja (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ˌrɛvɛˈrɛ̃nt͡sʲja], AS: [reverncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
podział przy przenoszeniu wyrazu: rewerencja[1]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) podn. duże uznanie i szacunek
(1.2) książk. przejaw szacunku, okazywanie komuś czci[2]
odmiana:
(1.1) blm,
(1.2)
przykłady:
(1.1) Z wielką rewerencją i z niesłychanym respektem spoglądano na osoby cesarza, arcyksiążąt i najwyższych dostojników dworskich (…)[4]
(1.2) Pamiętam, jak zapamiętale tańczył z Hanką Olczakową, jakie rewerencje składał Ewie Otwinowskiej, jak komplementował Ewę Broszkiewicz i moją żonę[5].
składnia:
(1.1) rewerencja dla + D.
kolokacje:
(1.1) okazać komuś rewerencję • zwrócić się do kogoś z rewerencją
synonimy:
(1.1) uszanowanie, poważanie, szacunek, poważanie, respekt, mir, estyma
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. reverentia[2]
uwagi:
nie mylić z: referencja
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „rewerencja” w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „rewerencja” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  3. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „rewerencja” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020.
  4. Adam Nowicki, Tajemnica pochodzenia Franciszka Józefa, Towarzystwo Wydawnicze „Rój”, Warszawa 1926.
  5. Tadeusz Kwiatkowski, Panopticum, 1995, Narodowy Korpus Języka Polskiego.