psychika

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

psychika (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpsɨçika], AS[psyχʹika], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. na 3 syl.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) całokształt duchowych, intelektualnych i uczuciowych dyspozycji istoty żywej; zob. też psychika w Wikipedii
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) intelekt, rozum, umysł, umysłowość[1], duch, dusza, psyche, serce, wnętrze
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
(1.1) osobowość
meronimy:
(1.1) świadomość, podświadomość, nieświadomość
wyrazy pokrewne:
rzecz. psychiatria ż, psychiatra m, psychiatryk m, psychiczność ż, psychol m, psychizm m, psychoza ż, psychotyk m
przym. psychiczny, psychiatryczny, psychotyczny
przysł. psychicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) gr. psychikós [potrzebna transkrypcja na grecki]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: