powstaniec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

powstaniec (język polski)[edytuj]

powstańcy (1.1)
wymowa:
IPA[pɔˈfstãɲɛʦ̑], AS[pofstãńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) uczestnik powstania zbrojnego, insurekcji
(1.2) daw. gwara więz. chłopiec-żebrak[1]
(1.3) daw. gwara więz. nowicjusz w rzemiośle złodziejskim[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) PomnikMały powstaniecto symbol udziału dzieci i młodzieży walczących w powstaniu warszawskim.
(1.1) Był powstańcem styczniowym i w ramach represji odebrano mu majątek i zesłano na Syberię.
składnia:
kolokacje:
(1.1) powstaniec warszawski • powstaniec listopadowy • powstaniec styczniowy
synonimy:
(1.1) insurgent
(1.2) pętak[1]
(1.3) pętak[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. powstanie n
przym. powstańczy, powstaniowy
czas. powstawać (powstać)
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Słowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 298.