okręt

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

okręt (język polski)[edytuj]

okręt (1.1)
okręt (1.2)
wymowa:
IPA[ˈɔkrɛ̃nt], AS[okrẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ę  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) żegl. wojsk. jednostka pływająca pod banderą wojenną, należąca do marynarki wojennej państwa; zob. też okręt w Wikipedii
(1.2) pot. duży statek morski[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Okręt musi być dowodzony przez oficera marynarki.
składnia:
kolokacje:
(1.1) okręt liniowyokręt podwodnyokręt rakietowyokręt desantowyokręt lotniczyokręt eskortowyokręt flagowysłużyć na okręcie • zatopić okręt
synonimy:
(1.1) okręt wojenny
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) statek
hiponimy:
(1.1) pancernik, lotniskowiec, fregata, niszczyciel, kuter rakietowy, kuter torpedowy, okręt podwodny, korweta, trałowiec, poławiacz min, kanonierka, krążownik, kuter trałowy, monitor, okręt desantowy, transportowiec, torpedowiec
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. okrętowanie n, zaokrętowanie n, okrętnik m, okrętówka f
czas. okrętować ndk., zaokrętować dk.
przym. okrętowy, okrętniczy
związki frazeologiczne:
uciekać jak szczur z tonącego okrętu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło okręt w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.