mędrzec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

mędrzec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈmɛ̃nḍʒɛʦ̑], AS[mnḍžec], zjawiska fonetyczne: udziąs. nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba o bardzo dużej wiedzy i doświadczeniu
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Stary, w myślach pogrążony mędrzec znowu nie poznał Pentuera.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) głupiec
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  mądrala f /m.-os. , mądrość
przym.  mądry
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Bolesław Prus, Faraon