Przejdź do zawartości

koronować

Brak wersji przejrzanej
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

koronować (język polski)

[edytuj]
biskup koronuje (1.1) króla
wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. ukoronować)

(1.1) polit. przekazywać uroczyście najwyższą władzę poprzez nakładanie korony na głowę przyszłego panującego
(1.2) pot. wkładać komuś diadem, koronę albo wieniec na znak jego zwycięstwa
(1.3) przen. stanowić górną część czegoś

czasownik zwrotny niedokonany koronować się (dk. ukoronować się)

(2.1) stawać się władcą poprzez akt koronacji
(2.2) zostać wyróżnionym lub wyróżniać się
odmiana:
(1.1-3) koniugacja IV
(2.1-2) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Pani, tym wieńcem, uwitym z liści rośliny, której nazwa twemu imieniu odpowiada, koronuje cię na królowę naszego grona. Jako władczyni, nakazuj wszystko, co za pożyteczne dla uciechy i rozkoszy naszego towarzystwa uznasz[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) koronowana głowa
synonimy:
(1.3) wieńczyć
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. ukoronować
rzecz. korona ż, koronacja ż, koronka ż, koruna ż, koronowanie n
przym. koronny, koronacyjny, koroniasty
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Opowieść X. Gość z tamtego świata w: Giovanni Boccaccio, Dekameron, t. siódmy, Bibljoteka Arcydzieł Literatury, Warszawa 1930, s. 482.