Przejdź do zawartości

czworokąt

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

czworokąt (język polski)

[edytuj]
czworokąty (1.1)
wymowa:
IPA: [t͡ʃfɔˈrɔkɔ̃nt], AS: [čforokõnt], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ą • post. utr. dźw. ⓘ
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) geom. wielokąt mający cztery boki; do czworokątów należą m.in. trapezy, deltoidy, romby, kwadraty, prostokąty, równoległoboki; zob. też czworokąt w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W dowolnym czworokącie wpisanym w okrąg iloczyn długości przekątnych równy jest sumie iloczynów długości przeciwległych boków. (twierdzenie Ptolemeusza)
(1.1) Czworokąt z tak wpisanymi trójkątami jest obrazem kręgu ziemskiego we wszechświecie, dwunastu domów zodiaku, bóstw, które w nich mieszkają i całego bytu, treści wszystkich rzeczy, przeszłości, teraźniejszości i przyszłości[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) czworobok
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) wielokąt
hiponimy:
(1.1) równoległobok, kwadrat, prostokąt, romb, romboid, trapez
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. czworokątny
rzecz. czworokącik mrz
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. czworo + kąt
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Jacek Bocheński, Tyberiusz Cezar, 2009, Narodowy Korpus Języka Polskiego.