Ptolemeusz

Ptolemeusz (język polski)

wymowa:: IPA: [ˌptɔlɛ̃ˈmɛ^wuʃ], AS: [ptolẽme^u̯uš], zjawiska fonetyczne: nazal.• epenteza ł • akc. pob. ^ⓘ

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) imię męskie; zob. też Ptolemeusz (imię) w Wikipedii

(1.1)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	Ptolemeusz	Ptolemeuszowie / Ptolemeusze^[1]
dopełniacz	Ptolemeusza	Ptolemeuszów
celownik	Ptolemeuszowi	Ptolemeuszom
biernik	Ptolemeusza	Ptolemeuszów
narzędnik	Ptolemeuszem	Ptolemeuszami
miejscownik	Ptolemeuszu	Ptolemeuszach
wołacz	Ptolemeuszu	Ptolemeuszowie / Ptolemeusze

depr. M. i W. lm: (te) Ptolemeusze

kolokacje:: (1.1) pan Ptolemeusz • brat / kuzyn / wujek / dziadek Ptolemeusz • mężczyzna imieniem (o imieniu) Ptolemeusz • święty / błogosławiony Ptolemeusz • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Ptolemeusz • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Ptolemeusz • otrzymać / dostać / przybrać imię Ptolemeusz • dzień imienin / imieniny Ptolemeusza • na Ptolemeusza (o dniu)

wyrazy pokrewne:: przym. ptolemejski, Ptolemejski, ptolemeuszowski, Ptolemeuszowski, Ptolemeuszowy; przysł. ptolemejsko, ptolemeuszowsko

etymologia:: łac. Ptolemaeus, łac. Ptolemæus < gr. Πτολεμαῖος (Ptolemaîos) < gr. πτόλεμος + -αῖος (ptólemos + -aîos)

angielski: (1.1) Ptolemy
białoruski: (1.1) Пталемей m
czeski: (1.1) Ptolemaios m
fiński: (1.1) Ptolemaios
francuski: (1.1) Ptolémée m
hebrajski: (1.1) תלמי m (talmáy)
hiszpański: (1.1) Ptolomeo m, Tolomeo m
interlingua: (1.1) Ptolemeo
łaciński: (1.1) Ptolemaeus m, Ptolemæus m
niemiecki: (1.1) Ptolemäus m, Ptolemaios m
portugalski: (1.1) Ptolomeu m, Ptolemeu m
rosyjski: (1.1) Птолемей m (Ptoleméj)
słowacki: (1.1) Ptolemaios m
starogrecki: (1.1) Πτολεμαῖος m (Ptolemaîos)
turecki: (1.1) Batlamyus
ukraiński: (1.1) Птолемей m
węgierski: (1.1) Ptolemaiosz
włoski: (1.1) Tolomeo m

↑ Hasło „Ptolemeusz” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020.