bumelować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bumelować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌbũmɛˈlɔvaʨ̑], AS[bũmelovać], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) pot. wykonywać obowiązki niedbale lub nie wykonywać ich wcale
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Trochę bumeluje, trochę pracuje na boku nosząc kontenery z rybami[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zob. próżnować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bumelanctwo n, bumelka ż, bumelowanie n, bumelant m, bumelantka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. bummeln (wałęsać się)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Łukasz Maciejewski, Starzy młodzi, „Polityka”, 29/10/2005, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 41, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.