próżnować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

próżnować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pruʒˈnɔvaʨ̑], AS[pružnovać]
znaczenia:

czasownik

(1.1) książk. nic nie robić, nie zajmować się żadną pracą, marnować czas
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Czy ten, kto przez 5 minut dziennie w czasie godzin pracy próżnuje, jest próżniakiem?[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bałamucić czas, chodzić z kąta w kąt, czekać z założonymi rękami / czekać z założonymi rękoma, leniuchować, próżniaczyć się, siedzieć z założonymi rękami / siedzieć z założonymi rękoma; pot. bomblować / bumblować, bumelować, leserować, leżeć do góry brzuchem, liczyć muchy na suficie, obcyndalać się, obijać się, ochrzaniać się, opierniczać się, opitalać się, pluć i łapać, wałkonić się, zbijać bąki; iron. nie hańbić się pracą; posp. opieprzać się; wulg. opierdalać się; przest. markierować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) byczyć się[2]
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. próżnowanie m, próżniak m, próżniaczka ż, próżnia ż
przym. próżniaczy, próżniowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Ziembiński, Logika praktyczna, 1958, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Hasło byczyć się w: Lidia Wiśniakowska, Słownik wyrazów bliskoznacznych PWN, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 978-83-01-14780-8.