pobudka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

pobudka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pɔˈbutka], AS[pobutka], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) sygnał wzywający do obudzenia się, do wstawania
(1.2) poranne budzenie
(1.3) książk. zwykle w lm: coś co skłania lub pobudza do czegoś
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Proszę kłaść się spać. Jutro pobudka o piątej!
składnia:
kolokacje:
(1.1) zagrać pobudkę • zatrąbić na pobudkę
(1.2) pobudka o świcie • pobudka o czwartej / piątej / …
(1.3) pobudki osobiste • pobudki postępowaniadziałać z pobudek ideowych / materialnychdziałać ze szlachetnych / z niskich / przyziemnych pobudek
synonimy:
(1.2) budzenie
(1.3) przyczyna
antonimy:
(1.1) capstrzyk
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pobudzanie n, pobudzenie n, pobudliwość ż, budzenie n, obudzenie n, budzik m
czas. budzić ndk., pobudzać ndk., pobudzić dk.
przym. pobudliwy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: