żebraczka

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

żebraczka (język polski)[edit]

żebraczka (1.1)
pronunciation:
IPA[ʒɛˈbraʧ̑ka], AS[žebračka] pronunciation ?/i
definitions:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kobieta, która żebrze
inflection:
(1.1)
examples:
(1.1) Na dworcu siedziała jakaś żebraczka.
syntax:
collocations:
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. żebraczyna mos, żebrak mos, żebranina ż, żebractwo n, żebranie n, wyżebranie n, żebry lm nmos
czas. żebrać ndk., wyżebrać dk.
przym. żebraczy, żebracki
idioms:
etymology:
pol. żebrać + -ak
notes:
translations:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: żebrak
sources: