śpiewnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

śpiewnik (język polski)[edytuj]

śpiewnik (1.1)
wymowa:
IPA[ˈɕpʲjɛvʲɲik], AS[śpʹi ̯evʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książka, książeczka lub zeszyt z tekstami, czasem też nutami, piosenek
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Zawsze w góry zabieram swój stary, harcerski śpiewnik.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. piosennik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. śpiew m, śpiewanie n, śpiewak m, śpiewaczka ż, przyśpiewka ż, zaśpiew m
zdrobn. śpiewniczek m
czas. śpiewać, zaśpiewać, podśpiewywać, wyśpiewać, odśpiewać, przyśpiewywać, prześpiewać
przym. śpiewny, śpiewaczy, śpiewnikowy
przysł. śpiewnie, śpiewająco
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. śpiew + -nik
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: