udziec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

udziec (język polski)[edytuj]

udziec (1.1)
wymowa:
IPA[ˈuʥ̑ɛʦ̑], AS[uʒ́ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kulin. udo dużego zwierzęcia przeznaczone do spożycia
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Udziec z indyka smakuje jak polędwica.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. udo n, udko n
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Forma dopełniacza liczby mnogiej „udźcy” jest niepoprawna[1][2].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło udziec w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 815, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  2. Hasło udziec w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 12225, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.