tumiwisizm
tumiwisizm (język polski)
[edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ˌtũmʲiˈvʲiɕism̥], AS: [tũmʹivʹiśism̦], zjawiska fonetyczne: zmięk.• wygł.• nazal.• akc. pob.
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) pot. żart. postawa charakteryzująca się obojętnością, biernością, brakiem zaangażowania, lekceważeniem czegoś
- odmiana:
- (1.1)[1] blm[2],
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik tumiwisizm tumiwisizmy dopełniacz tumiwisizmu tumiwisizmów celownik tumiwisizmowi tumiwisizmom biernik tumiwisizm tumiwisizmy narzędnik tumiwisizmem tumiwisizmami miejscownik tumiwisizmie[3] tumiwisizmach wołacz tumiwisizmie[3] tumiwisizmy
- przykłady:
- (1.1) (…) nonszalancja, bylejakość, taki tumiwisizm jest aprobowany i przez zwierzchnika sił zbrojnych, i prezesa Rady Ministrów[4].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. tumiwisista mos, tumiwisistka ż
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- francuski: (1.1) je-m'en-foutisme m, je-m'en-fichisme m
- hiszpański: (1.1) pasotismo m
- rosyjski: (1.1) пофиги́зм m
- włoski: (1.1) menefreghismo m
- źródła:
- ↑
Hasło „tumiwisizm” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020. - ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4. - 1 2 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „‑zmie” wymawia się alternatywnie jako „‑zmie” albo „‑źmie”.
- ↑ "Żałosne. Tumiwisizm jest aprobowany", tvn24.pl, 05.08.2011 [dostęp 28.11.2025].
