tarczownik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tarczownik (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) wojsk. hist. we wczesnej monarchii piastowskiej: podstawowy żołnierz piechoty, uzbrojony we włócznię, topór oraz tarczę
(1.2) wojsk. hist. piechur osłaniający swą tarczą innych żołnierzy
(1.3) daw. rzemieślnik, wyrabiający tarcze[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1-3) war. tarcznik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. tarcza ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Michał Arct, M. Arcta Słownik ilustrowany języka polskiego, Warszawa, Wydawnictwo M. Arcta w Warszawie, 1916.