szczekanie

szczekanie (język polski)

szczekanie (1.2)

wymowa:

IPA: [ʃt͡ʃɛˈkãɲɛ], AS: [ščekãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni… ^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) kynol. wydawanie przez psa, lisa i inne psowate krótkiego, głośnego głosu służącego do komunikacji, wyrażania emocji i ostrzegania

(1.2) odgłos słyszany, gdy pies szczeka

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	szczekanie
dopełniacz	szczekania
celownik	szczekaniu
biernik	szczekanie
narzędnik	szczekaniem
miejscownik	szczekaniu
wołacz	szczekanie

(1.2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	szczekanie	szczekania
dopełniacz	szczekania	szczekań
celownik	szczekaniu	szczekaniom
biernik	szczekanie	szczekania
narzędnik	szczekaniem	szczekaniami
miejscownik	szczekaniu	szczekaniach
wołacz	szczekanie	szczekania

przykłady:

(1.1) Pies, który otrzymuje fizyczną i mentalną stymulację, jest mniej skłonny do rozwijania problemów behawioralnych, takich jak nadmierne szczekanie, destrukcyjne zachowanie i lęk.

(1.2) Widocznie również usłyszeli odległe szczekanie, spojrzeli ku północy i pojęli snadź niebezpieczeństwo, bo pozostawiając wszystko, z pośpiechem pobiegli w stronę gaju.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) łow. szczek

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. szczekać ndk., zaszczekać

rzecz. szczekaczka ż, szczeknięcie n

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) barking; (1.2) barking
• arabski: (1.2) نباح, نبح
• duński: (1.1) gøen w; (1.2) gøen w
• interlingua: (1.1) latrato
• rosyjski: (1.1) гавканье, лаянье n; (1.2) лай m
• szwedzki: (1.2) skall w
• ukraiński: (1.1) гавкання n; (1.2) гавкання n

źródła: